شاید دوباره ببینمت...

بس که از پنجره ی پشت اتاقم به بیرون نگریستم  و منتظر...

         آری....

                   منتظر باران....

                                     منتظر یاران.....

منتظر لحظه هایی که به یاد آوردنشان آرامشی دارد که دیگر باز نخواهد گشت.....که خود دردیست رنج آور......

و من هنوز به این میاندیشم که با آمدن بهار...... همه ی غم ها  به کنار....

و همه شوق ها به سوی یار....

و یار آنها را به شوی دیگری  روانه خواهد داشتشان...

درخت گردوی پشت خانیمان تازه برگ در آورده است...

و نیز سیب ها شکوفه زده اند و سبز...

                                                             وقتش رسیده است.....؟